දන්නවනෙ ඉතිං මගේ බ්ලොග් සටහනින් මම දැනුම බෙදාගන්නවට අමතරව ඉඳලා හිටලා ඔයාලට මං ගයපු ගීත එහෙමත් රසවිඳින්න දෙනවා කියලා. සමහර විට මතකත් ඇති මීට කලිනුත් මම මේ ගීතයෙම කලින් ගයපු අවම සංගීතය සහිත පටිගත කිරීමක් පළ කළා. නමුත් අද මේ ඔබට මම රසවිඳින්න දෙන්නෙ ප්‍රසංග වේදිකාව තුළ සම්පූර්ණ සංගීතය සමඟින් ගැයුනු එම ගීතයේ ඉහල ගුණාත්මයෙන් පටිගත කරපු වීඩියෝවක්.

හැමෝන්ටම මුලින්ම සාමය සමගිය සමාදානය පිරි සුභම සුභ නත්තලක් වේවා!

දන්නවනෙ මගේ බ්ලොගයෙ මම ලිපි පළ කරනවට අමතරව ඉඳලා හිටලා මං ගායනා කරපු ගීත එහෙම ඔයාලට රසවිඳින්න දෙනවා කියලා. ඉතිං අද මම දෙන්න හදන්නෙ ගීතයක් නම් නෙමෙයි. මේ නත්තල් දවසෙ මං අද ඔයාලට තිලිණ කරන්නෙ මං ගයපු සිංහල ගීතිකාවක්.

ඔන්න කලින් කිව්ව විදියටම අපේ පොඩි උන්ගෙ Freshers' Day එකටත් මම සිංදුවක් ගැයුවා. ඉතිං මෙන්න වෙනදා වගේම මුලින්ම video එක. Video එක play වෙන්න දාලම ඉතුරු ටික කියවමුකො...

බ්ලොග් එකකින් ඉතිං එළියට දාන්න පුළුවන් ලේඛණ හැකියා විතරක්ම නෙමෙයිනෙ නේ? ඔන්න පොතක්, පත්තරයක්, සඟරාවක් ගත්තොත්නං ඒවායින් එළියට දාන්න පුළුවන් ලේඛණ හැකියා විතරමයි. ඒත් ඉතිං අපි මොකටද මෙච්චර වැඩ දාන්න පුළුවන් බ්ලොග් එකක් ඇතුලෙත් ලේඛණයට විතරක් කොටු වෙන්නෙ. ඉතිං ඔය හින්දා ඔන්න ආයෙමත් කාලෙකට පස්සෙ මං හිතුවා මං ගයපු, මං මාර ආස විදියට ගයපු සින්දුවක් බ්ලොග් එකේ පළ කරන්න.



(මං කලින් පළ සින්දු මෙතනින්, මෙතනින් සහ මෙතනින් නරඹන්න පුළුවන්)


සිංදුව අහන ගමන්ම මේ ටිකත් කියවන්නකො.

හැමෝම මගේ ජීවිතාන්දරේ කියවන්න ඇතිනෙ. ඊට ප්‍රතිචාර දක්වමින් මට සුභපතපු සහ මාව දිරමත් කරපු සියළුම දෙනාටම මුලින්ම මම ආයෙත් ස්තුතිවන්ත වෙනවා. ඒ ලිපියෙ ප්‍රතිචාර දැක්කමයි මටත් හිතුණේ අපි නොහිතුවට අපේ ජීවිත කතාවකින් තමන්ගෙ ජීවිතේට යමක් ලබාගන්න කී දෙනෙක් ඉන්නවද කියලා. මම ආයෙත් කියන්නෙ ජීවිතේ මොනම වැටීමකින්වත් සැලෙන්න එපා. වැටෙන්න වැටෙන්න නැගිටින්න. ඒ වැටීම් වලින් නැගිටිනකොට අපිට ලැබෙන පන්නරය අපේ ජීවිතය ජය ගන්න අපිට ගොඩක් උදව්වෙනවා. මං හිතන්නෙ මමත් මගේ ජීවිතේ ජයගත්තෙ ජීවිතේ යම් කාල වලදි සිදුවුණ වැටීම් වලින් නැගිටීමේදි ලැබූ පන්නරය නිසාමයි කියලා. ඔබ සැමදෙනාටමත් ජීවිතේ ජය ගන්න මං හදවතින්ම සුභ පතනවා.

ඒ ලිපිය අවසානයෙ මං කිව්වනෙ අපේ CSE Department එකේ වැඩ සඳුදා පටන් ගන්නවා කියලා. ඔන්න ඉතිං අර කැම්පස් ආපු මුල් කාලෙ වගේ dress codeඩුත් ගහගෙන ගියා අද. ඇත්තමයි අද නිකං කැම්පස් එකට ගියෙ හරියට අලුත් කැම්පස් එකකට යනවා වගේ. එච්චරට සතුටුයි. උදේ අපිව Department එකට පිළිඅරගෙන පුංචි පුංචි දේශන වගයක් තිබ්බා. ඒ වැඩ ටික නම් ඉතිං 12 විතර වෙද්දි ඉවර උනා.

මගේ ජීවිතේ ලොකුම ලොකු ජයග්‍රහණයක් ලබපු අද දවසෙ මට හිතුණා පොඩ්ඩක් මගේ ජීවිත කතාව ලියන්න ඕනෙ කියලා. මොකද මගේ මේ ජීවිතාන්දරේ වැටීම් සහ නැගිටීම් සෑහෙන තිබුණා. මේක ආත්ම වර්ණනාවක් කියලා හිතන්න එපා. යම් විදියක උඩුගං බලා ගිය කතන්දරයක් නිසයි ලියන්නෙ. මේ ජීවිත කතාව තවත් මං වගේ කෙනෙක්ට ශක්තියක් වෙයි කියලා හිතනවා. මුළු ජීවිත කතාවම ලියන්න ගියොත් දිග වැඩිවෙනවා. ඒ හිනදා මං මගේ ජීවිත කතාවෙ ඇකට (academic වලට) අදාල දේවල් විතරක් සැකෙවින් ලියන්නම්.

ගොඩක් කාලෙකින් මේ දවස් වල තොරතුරු ටිකක් ලියන්නත් බැරිවෙච්ච හින්දා අද ටිකක් ලියන්න හිතුණා.

ගිය සතියෙ අපේ ජුන්නො ආවනෙ කැම්පස් එකට. ඉතිං දන්නෙම නැතුව අපිව Level 1 ඉඳන් Level 2 වලට promote උනා. අනේ පව් උන්ගෙ අහිංසක මූණවල් දැක්කහම තගක් දාන්නවත් හිතෙන්නෑ අප්පා. දන්නවනෙ ඉතිං අපේ මොරා කැම්පස් එකේ රැග නෑ කියලා. ඔය රැග නැත්තටම නැති එකටනම් මම පෞද්ගලිකව විරුද්ධයි. කැම්පස් එකක් කිව්වම බැච්ෆිට් එක වැඩිකරන්න පුංචි රැගක්වත් තියෙන්න ඕනා. නැත්තං වෙන්නෙ එකම බැච් එක ඇතුලෙත් එක එක විදියෙ ගැටි ගැහෙන එක. හැබැයි ඉතිං ඔය රැග පුංචියට හරි පටන් ගත්තොත් ඊළඟට වෙන්නෙ ඉතිං ඕක ටිකෙන් ටික උඩු දුවන එකනෙ. එහෙම වෙන එක ඉතිං ඊට වඩා භයානකයි නොවැ. මොනා උනත් අපේ කැම්පස් එකේ ජප්ප නැති එකයි අන්තරේ නැති එකයි නම් ලොකු දෙයක්.

ජුන්නො ආපුවාම මට මකත් උනේ අපිත් ජුන්නො වෙලා හිටපු කා‍ලෙ. Dress code ගහලා පෝලිං ගැහිලා සින්නංගෙ තගෙන් බේරෙන්න පෝලිමේ කට්ටයගෙම නම් ගම් ඉස්කෝල අහ අහා ගිය කාලෙ. ඇත්තමයි අදටත් බැච් එකේ උන්ගෙන් ගොඩක් අයව අඳුරගත්තෙ ඔය ඒ දවස් වල සින්නංගෙ වදේට පෝලිං ගැහිලා නම් ගම් අහ අහා ගිය දවස් වල. රැග නොතිබුණාට එහෙමවත් එකක් තිබ්බ එක නම් ලොකු දෙයක්. අපි dress code යන කාලෙ dress code නැතුව අපේ group එකේ උන් ටික සෙට් වෙච්ච පළවෙනි දවස තමයි මේ photo එකේ තියෙන්නෙ. CSD දවස් වල අපි යාපහුවට ගිය trip එක.

අෆොයි... කලින් post එක ටිකක් බර වචනෙන් ලිව්ව හින්දද කොහෙදෝ කට්ටිය පත්තරයක් බලනවා වගේ කියවලා ගිහිල්ලා විතරයි, වචනයක්වත් ලියලා ගිහිල්ල නෑ. දැන් මේ කියන්න හදන දේ ඒ බර වචනෙන් කියන්න බැරි හනදයි කලින් post එකේ නොලිව්වවෙ. එදා වැඩමුළුවට ආපු කට්ටිය groups වලට බෙදිලා හැම group එකෙන්ම MOFILM එක ගානෙ හැදුවා කියලා මං කිව්වනෙ. මං හිටපු group එක ඔය MOFILM එක හැදුවෙ කොහොමද කියලයි මේ කියන්න යන්නෙ. අපි හදපු MOFILM එකත් පහලින් බලාගන්න පුළුවන්.

ඔය ත්‍රාස්‍යජනකතම කෙටි චිත්‍රපටය ගැන කියන්න කලින් පොඩ්ඩක් කියලා ඉන්නම්කො මේ දවස් වල වත ගොත ටිකක්. ඊටත් කලින් කියන්න ඕනා මෙන්න මේ ටික. මේ සිංහල බ්ලොග් ලිවීමෙනුත් බිහිවෙලා තියෙන්නෙ යම්කිසි විදියක සමාජයක්. ඕනෙම සමාජයක වගේ මේ සමාජයෙත් සමාජිකයින් අතර ඒ කිව්වෙ මේ අපේ සිංහල බ්ලොග් ලියන යාළු මිත්‍රයින් අතරත් මත ගැටුම් ඇති වීම ස්වභාවිකයි. එහෙම වෙන්න එපැයි ඉතිං. මත වලින් ගැටුනම තමයි අපේ පරිකල්පන ශක්තිය දියුණු වෙන්නෙ, අපේ මතවාද තීව්‍ර වෙන්නෙ. ඒවා ඉතිං ඒ අදාල ලිපිය සම්බන්ධව විතරනෙ. තාවකාලික මතගැටුම් විතරයි, ස්ථීර මතගැටුම් අපි කව්රුත් අතර නෑ. ඉතිං මේ හෙළ සමාජය තුල ඉන්න යාළු මිත්‍රයින් අතර අපි එකිනෙකාට ප්‍රයෝජනවත් හෝ රසවත් වන අපේ ජීවිත අත්දැකීම් බෙදා ගැනීමෙ ඇති වැරැද්දක් නැති බවයි මගේ හැඟීම. ඒ නිසයි මේ දවස් වල වත ගොත ටිකක් සහ අතීත ජීවිත අත්දෑකීම ටිකක් මගේ බ්ලොග් සටහනේ ලියන්න හිතුවේ.

විභාග කටයුතු නිමා කරලා මේ දවස් වල ටිකක් නිදහසේ ඉන්නවා. සරසවියේ කට්ටියක් එක්ක සෙට් වෙලා දින තුනක චාරිකාවකුත් ගියා විභාග මානසිකත්වයෙන් මිදිලා පොඩ්ඩක් ඉහිල් වෙන්න. අපි ගියෙ ලංකාවෙ උසම පෙදෙසට. දුම්රියෙන් බැස්සෙම ලංකාවෙ උසම දුම්රිය ස්ථානය වන පට්ටිපොළ දුම්රිය ස්ථානයෙන්. හෝට්න් තැන්න, ලෝකාන්තය, බේකර්ස් ඇල්ල, දියළුම ඇල්ල, රාවණා ඇල්ල වගේ ලංකාවෙ සුන්දරම තැන් කීපයකම අපිට සැරිසරන්න ලැබුණා. මෙහෙම යද්දි හිතුණ එක දෙයක් තමයි අපේ මේ පුංචි ලංකාව මොනතරම් සොභාසෞන්ධර්යාත්මක විවිධත්වයකින් පිරුණු රටක්ද කියන එක. විශේෂයෙන්ම හෝට්න් තැන්න රක්‍ෂිතයෙ අඩියෙන් අඩියට දේශගුණික ලක්‍ෂණ එකිනෙකට වෙනස්. ඇත්තටම එය පුදුමසහගතයි. ලංකාවෙ සුන්දරතම ‍ප්‍රදේශයක් වන මෙය රක්‍ෂිතයක් කරපු අයට නම් අපි ශ්‍රී ලාංකිකයො හැටියට ජාති ජාතිත් පිං දෙන්න ඕනා. ‍අපේ මේ චාරිකාවේ ඡායාරූප කීපයක් මෙන්න මෙතනින් කැමතිනම් නරඹන්න පුළුවන්.