ආයුබෝවන්! මීට ටික කලකට කලින් Android දුරකථන සඳහා නිර්මාණය වුනු SETT Browser නම් ජංගම ගවේශකය ගැන ඔබට මතක ඇති. ඒ නිර්මාණ කාර්යය ගැන ප්‍රශංසා කරමින් බොහොදෙනා ප්‍රතිචාර එක්කෙරුවත් හුඟ දෙනෙක් කණගාටු වුනා එහි ක්‍රියාකාරීත්වය අත්හදා බලන්නවත් නොහැකි වීම ගැන. ඒ වෙන මුකුත් නිසා නෙමෙයි, අපි හැමෝගාවම Android දුරකථන නැති නිසා. කොටින්ම කිව්වොත් මං ගාවවත් Android දුරකථනයක් නෑ.

බ්ලොග් එකකින් ඉතිං එළියට දාන්න පුළුවන් ලේඛණ හැකියා විතරක්ම නෙමෙයිනෙ නේ? ඔන්න පොතක්, පත්තරයක්, සඟරාවක් ගත්තොත්නං ඒවායින් එළියට දාන්න පුළුවන් ලේඛණ හැකියා විතරමයි. ඒත් ඉතිං අපි මොකටද මෙච්චර වැඩ දාන්න පුළුවන් බ්ලොග් එකක් ඇතුලෙත් ලේඛණයට විතරක් කොටු වෙන්නෙ. ඉතිං ඔය හින්දා ඔන්න ආයෙමත් කාලෙකට පස්සෙ මං හිතුවා මං ගයපු, මං මාර ආස විදියට ගයපු සින්දුවක් බ්ලොග් එකේ පළ කරන්න.



(මං කලින් පළ සින්දු මෙතනින්, මෙතනින් සහ මෙතනින් නරඹන්න පුළුවන්)


සිංදුව අහන ගමන්ම මේ ටිකත් කියවන්නකො.

හැමෝම මගේ ජීවිතාන්දරේ කියවන්න ඇතිනෙ. ඊට ප්‍රතිචාර දක්වමින් මට සුභපතපු සහ මාව දිරමත් කරපු සියළුම දෙනාටම මුලින්ම මම ආයෙත් ස්තුතිවන්ත වෙනවා. ඒ ලිපියෙ ප්‍රතිචාර දැක්කමයි මටත් හිතුණේ අපි නොහිතුවට අපේ ජීවිත කතාවකින් තමන්ගෙ ජීවිතේට යමක් ලබාගන්න කී දෙනෙක් ඉන්නවද කියලා. මම ආයෙත් කියන්නෙ ජීවිතේ මොනම වැටීමකින්වත් සැලෙන්න එපා. වැටෙන්න වැටෙන්න නැගිටින්න. ඒ වැටීම් වලින් නැගිටිනකොට අපිට ලැබෙන පන්නරය අපේ ජීවිතය ජය ගන්න අපිට ගොඩක් උදව්වෙනවා. මං හිතන්නෙ මමත් මගේ ජීවිතේ ජයගත්තෙ ජීවිතේ යම් කාල වලදි සිදුවුණ වැටීම් වලින් නැගිටීමේදි ලැබූ පන්නරය නිසාමයි කියලා. ඔබ සැමදෙනාටමත් ජීවිතේ ජය ගන්න මං හදවතින්ම සුභ පතනවා.

ඒ ලිපිය අවසානයෙ මං කිව්වනෙ අපේ CSE Department එකේ වැඩ සඳුදා පටන් ගන්නවා කියලා. ඔන්න ඉතිං අර කැම්පස් ආපු මුල් කාලෙ වගේ dress codeඩුත් ගහගෙන ගියා අද. ඇත්තමයි අද නිකං කැම්පස් එකට ගියෙ හරියට අලුත් කැම්පස් එකකට යනවා වගේ. එච්චරට සතුටුයි. උදේ අපිව Department එකට පිළිඅරගෙන පුංචි පුංචි දේශන වගයක් තිබ්බා. ඒ වැඩ ටික නම් ඉතිං 12 විතර වෙද්දි ඉවර උනා.

අෆොයි... කලින් post එක ටිකක් බර වචනෙන් ලිව්ව හින්දද කොහෙදෝ කට්ටිය පත්තරයක් බලනවා වගේ කියවලා ගිහිල්ලා විතරයි, වචනයක්වත් ලියලා ගිහිල්ල නෑ. දැන් මේ කියන්න හදන දේ ඒ බර වචනෙන් කියන්න බැරි හනදයි කලින් post එකේ නොලිව්වවෙ. එදා වැඩමුළුවට ආපු කට්ටිය groups වලට බෙදිලා හැම group එකෙන්ම MOFILM එක ගානෙ හැදුවා කියලා මං කිව්වනෙ. මං හිටපු group එක ඔය MOFILM එක හැදුවෙ කොහොමද කියලයි මේ කියන්න යන්නෙ. අපි හදපු MOFILM එකත් පහලින් බලාගන්න පුළුවන්.

මං ආයෙත් සිංදුවක් කිව්වා කිව්වෙනම් ඇත්තටම. අර සපිරි තරුවේ කතාව නම් බයිටක් හො‍‍ඳේ... :-) මේ සිංදුව මං කිව්වෙ අපේ කැම්පස් එකේ Freshers' Day එකට. (දැන් ටිකක් කල්) දන්නැද්ද ඉතිං Freshers' Day එකේදි ‍ජුන්නංව ටිකක් මඩෝනවනෙ. ඉතිං සිංදුව පටන් ගද්දි නම් පොඩි හූවක් වැදුනා. පස්සෙ කියාගෙන යද්දි නම් කට්ටිය ෆුල් හොල්මං වෙලා සද්දයක් බද්දයක් නැතුව බලාගෙන හිටියා. (පුංචි පම්පෝරියක් හික්..) කොහොමහරි මේ සිංදුවට එදා මට place එකකුත් හම්බුනා. පුළුවන් නම් මේක නරඹලා කියන්නකො බලන්න මට හම්බෙච්ච place එක මොකද්ද කියලා...

මං අපේ ඉස්කෝලෙ ප්‍රධාන ශිෂ්‍යනායක වෙලා ඉන්දැද්දි (පටන් ගන්නකොටම පොඩි පම්පොරියක්) අපේ ශිෂ්‍යනායක සංගමයෙන් සංවිධානය කලා 'සමාශ්‍ර 2005' නමින් අමුතුම තාලෙ විවිධ ප්‍රසංගයක්. කළුතර පුරහලේ අපි පාසැල් දර්ශන 4ක් සමග 6.30 මහජන දර්ශනයක් පැවැත්වුවා. ඒක පප්‍රසංගය scripted concert එකක් කිව්වොත් වඩා නිවැරදී. මං තමයි ප්‍රධාන ශිෂයනායක හැටියට වැඩේ ඇදගෙන ගියේ. Script එක ලිව්වෙත් මම. Script එකේ හැටියට ප්‍රසංගය අවසන් වෙන්න ‍ඕනා දේශාභිමානී ගීයකින්. ඔන්න ඔය සඳහා තමයි මම මගේ ප්‍රථම ගීත නිර්මාණය විදියට 'මේ දේශයේ අපේ' ගීතය ලියලා සංගීත නිර්මාණය කලේ෴


මේ දේශය අපේ...



මේ දේශයේ අපේ
ඉතිහාසයේ විරුවන් ලෙසේ සැමදා
යලි පිබිදෙමු පෙරටම යමු
ගොඩනංවමු අප දේශය ශ්‍රී ලංකා...

අපි එක් වෙමු...
Lets get together...
නාම් ඔන්රු වඩුවෝම්...
ගොඩනංවමු අපේ රට ශ්‍රී ලංකා...

සාමය සොයා යමු
කුරිරු යුද්ධයේ ගිනිදැල් නිවා දමලා
සංවේදනා හද පාරනා
දුරු කරවමු අපේ රටින් සැමදා...

මිනිසත්කම රජයමු
ජාති ආගම් කුල භේද හැරදා
එක මවකගේ දරුවන් ලෙසේ
එකම ධජයක් සෙවනේ සුරැකෙමු සැමදා...


පද රචනය සහ තනුව: ධනික කෞශල්‍ය පෙරේරා